Let me introduce myself! [ขอแนะนำตัวก่อนนะ]
สวัสดีค่ะชาวบล็อกทุกท่าน! เนยยินดีที่ได้พบทุกคนผ่านบล็อกเล็กๆ แห่งนี้นะคะ
ก่อนอื่นขออนุญาตแนะนำตัวให้ทุกท่านรู้จักก่อนเนอะ
ดิฉันมีชื่อว่า กาญจนา ค่ะ เรียกสั้นๆ ว่า เนย ก็ได้นะคะ
ตอนนี้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดังบนภาคอีสาน แต่ตอนนี้กำลังลอยแพตัวเองเพื่อตามหาสิ่งที่ใช่ค่ะ
ในบทความนี้จะไม่พูดถึงอะไรมากนอกจากมาเม้าท์มอยเรื่องตัวเอง (หัวเราะ)
รูปภาพ เนยเองค่ะ สมัยเรียนปีหนึ่ง เมคอัพคลาสบ่อยจนต้องร้องไห้เลยค่ะ ฮ่าๆๆ อยากกลับบ้าน
ขอเริ่มต้นที่พื้นเพก่อนเลย เนยเป็นคนจังหวัดสกลนครค่ะ หลังจากที่สอบตรงติดมหาวิทยาลัยก็ย้ายบ้านมาอยู่ขอนแก่นกันเลยทีเดียว (อ้าว รู้แล้วสิว่าเรียนที่ไหน) ตอนนี้อาศัยอยู่กับคุณแม่ค่ะ ส่วนพี่สาวและญาติพี่น้องอื่นๆ ก็แยกย้ายกันอาศัยกระจายไปทั่วประเทศไทยแห่งนี้
ส่วนตัวเป็นนักศึกษาที่กำลังลอยแพตัวเองเนื่องจากไม่สู้เรื่องค่าเทอมของวิทยาลัยค่ะ ตั้งใจออกมาเพื่อหาเงินส่งตัวเองเรียน แต่ว่าทำอะไรไม่เป็นเลยค่ะ เคยเปิดร้านขายของที่ดูกำลังจะไปได้สวยแต่ก็มีเรื่องให้ถอดใจแล้วเริ่มต้นใหม่ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเงินเก็บซักที (เศร้าจัง) ถ้าถามว่าทำไมไม่กู้ยืมเรียน เหตุเพราะว่ากู้ไม่ได้ทั้ง กยศ. กรอ. ทุนคณะ หรือทุนของมหาวิทยาลัยเลยค่ะ ไม่ได้ซักอย่าง ดวงไม่ถึงจริงๆ ฮ่าๆๆๆ แต่ก็ไม่เสียใจอะไรเลยค่ะ เพราะถือว่าการดร็อปครั้งนี้คือ Gab year ของเราเพื่อลองทำอะไรใหม่ๆ แล้วตามหาสิ่งที่ใช่ บางทีที่เราไม่สู้เรียนต่อในคณะนี้อาจจะเป็นเพราะว่าเราไม่ชอบก็ได้ค่ะ (เนยไม่ชอบหาเหตุผลอ้างนู่นนี่นั่น เหนื่อยค่ะ ถ้ารู้ว่าไม่พร้อมก็ขอหยุดตรงนั้นไว้ก่อนแล้วมาคิดเกี่ยวกับตัวเองใหม่ว่าจะทำอะไรกันแน่)
ระหว่างดร็อปก็ลองเข้าร่วมทำงานกับองค์กรต่างๆ ทำงานสโมฯของคณะทั้งๆ ที่ตัวเองก็ถอนตัวเองออกมาแล้ว คนรู้จักหลายคนบ่นใหญ่เลย ดร็อปมาแล้ว และกำลังจะพ้นสภาพนักศึกษา ทำไมยังมาทำงานช่วยคณะหรือมหาวิทยาลัยอีก... ที่ทำไปก็เพราะชอบค่ะ ชอบช่วยชอบทำงานกับส่วนรวม แต่ก็ไปบ้างไม่ไปบ้าง ตามโอกาสที่มีค่ะ
นอกจากนี้ก็ทำงานเลี้ยงเด็กตามบ้านและลองไปฝึกประสบการณ์ในการเลี้ยงเด็ก จนได้ลองสมัครเข้าร่วมโครงการออแพร์ของบริษัทแห่งหนึ่งที่เชื่อถือได้ ซึ่งค่อยมาพูดถึงกันดีกว่าเนอะ
นิสัยของเนยเป็นคนค่อนข้างดื้อค่ะ พี่สาวเรียกว่าหน้ามึน (คือดื้อมากๆ นั่นเอง) เรามักจะทำอะไรตามใจตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดทำให้คนรอบข้างเดือดร้อน (หรือว่าเดือดร้อนกันนะ?) เนยค่อนข้างแคร์ผู้คนรอบข้างมากๆ ถึงขั้นว่า ถ้าอะไรที่เราคิดทำให้เขาลำบากก็จะไม่ทำสิ่งนั้นเลย จะพยายามช่วยตัวเองตลอด แต่ก็ไม่เคยทำได้ค่ะ เนยยังเด็กมากๆ เวลาจับทำอะไรจะหงุดหงิดที่ไม่เคยทำสำเร็จเป็นชิ้นเป็นอัน อะไรทำได้ก็ทำไป ทำไม่ได้มีอยู่สองทางเลือกค่ะ คือทำต่อให้ได้ กับยกเลิกเป้าหมาย
แต่จริงๆ แล้วเนยเป็นคนที่มีความทะเยอทะยาน ถ้ามีคนสนับสนุนในสิ่งที่ทำอยู่ล่ะก็ ไม่มีทางยกเลิกเด็ดขาด ทำไม่ได้ก็จะลองใหม่ไปเรื่อยๆ จนกว่ามันจะได้ เหนื่อยบ้าง ท้อบ้าง ก็จะไม่ถอย หน้าด้านหน้าทนทำมันต่อไปจนกว่าจะได้ ซึ่งเนยเป็นคนโชคดีอย่างหนึ่งคือ แค่คิดว่าอยากจะได้อะไรก็มักจะได้เสมอ ไม่รู้ทำไม เหมือนมันรอแค่จังหวัดเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น ตอนแรกคิดว่าเป็นดวง แต่พอได้เห็นสิ่งที่ตัวเองทำจริงๆ ผลนั้นมันเกิดมาจากความพยายามของเราต่างหาก
ส่วนตัวชอบการเรียนรู้ค่ะ แต่เบื่อการสอนในห้องเรียน ยกเว้นได้เจอครูบางท่านที่เน้นการสอนแบบปฏิบัติ เราจะตาแวววาวและขยันมากๆ เราชอบอะไร Out door ล่ะมั้ง (หัวเราะ) ก็เลยทำให้การตัดสินใจดร็อปมันง่ายมากสำหรับเรา เพราะเราไม่ชอบเรียนกับหนังสือที่เหมือนโฟกัสให้เราคิดแบบนี้ๆๆ แต่ไม่สอนว่าทำไมถึงให้คิดแบบนี้ ไม่รู้ที่เขียนไปทุกคนจะเข้าใจหรือปล่าว เขินจัง ด่าได้แต่อย่าแรงนะคะ
จริงๆ หนทางในการแก้ไขปัญหาส่วนตัวมีมากมาย แต่เนยเป็นคนนิสัยไม่ดีที่ชอบทำอะไรตามใจตัวเองไปหน่อย ส่งผลให้เรียนก็ไม่จบ ปริญญาก็ไม่มี ทำอะไรก็ไม่ได้ แถมยังหาเงินไม่เป็นอีกต่างหาก เพราะเราทำงานสาธารณะแบบไม่มีผลตอบแทนบ่อยมากกกกก จนบางทีก็คิดว่า... ทำไมเราไม่หางานที่มีผลตอบแทนนะ? จะได้มีค่าเรียนไปเรียนนนู่นนี่นั่นที่ตัวเองอยากเรียนซักที คิดแล้วก็ยิ่งวิตก ฮ่าๆๆๆ แต่ก็มีความสุขในสิ่งที่ทำดีค่ะ
แต่ตอนนี้รู้สึกว่าความสุขของเราจะเป็นความทุกข์ของคนในครอบครัว เนยคิดว่าตัวเองต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้ทุกท่านสบายใจได้นะคะ เนยกำลังจะเปลี่ยนแปลงความดื้อของตัวเองก่อนที่จะเปิดเทอมใหม่ในเดือนสิงหาคมแล้วล่ะค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านแล้วทำความรู้จักกันนะคะ
ใครมีข้อแนะนำให้เด็กไม่รู้เป้าหมายตัวเองแบบนี้ ต้องขอขอบคุณมากๆ นะคะ
ติชมกันไป รับฟังทุกความเห็นค่ะ
นอกจากนี้เนยขอเป็นกำลังใจให้กับทุกท่านที่กำลังท้อแท้และคิดอะไรไม่ออกแบบเนยนะคะ เนยเชื่อว่าทุกคนมีเป้าหมายของตัวเอง เพียงแต่สถานการณ์ในปัจจุบันมันทำให้เราหาหนทางไปไม่ได้มากกว่า ซักวันหนึ่งที่เราหาหนทางนั้นได้ สิ่งที่เราปราถนาจะต้องมาถึงซักวันแน่ๆ ค่ะ
สำหรับวันนี้ ขอตัวลาก่อน แล้วมาเจอกันใหม่ในบทความหน้านะคะ บ๊ายบาย
รูปภาพ รูปนี้สื่อถึงตอนที่เนยทำอะไรแล้วล้มเหลวค่ะ ร้องไห้เหมือนเด็กเลย เพราะเราหวังไว้มาก หลังจากนั้นถึงรู้ว่า "เวลาทำอะไรอย่าหวังเยอะค่ะ" ทำสนุกๆ พอ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น